Jak radzić sobie z dziecięca agresją?

  Rodzice martwią się, kiedy nagle ich grzeczne i spokojne dotychczas dziecko zmienia się w bijącego, krzyczącego i gryzącego buntownika. Już na wstępie należy podkreślić, że jest to naturalny i ważny etap w życiu dziecka. Złość to jedna z emocji, jakie odczuwają ludzie w każdym wieku. Jednakże dorośli, w odróżnieniu od maluchów, znają jej powód i najczęściej wiedzą, jak sobie z nią poradzić. Dzieci natomiast często wyładowują swoją frustrację za pomocą agresji stosowanej głównie wobec członków rodziny lub rówieśników.

Istnieją rózne przyczyny dziecięcej agresji. Najczęściej wywołuje ją frustracja  wynikająca z faktu, iż dziecko nie otrzymuje wszystkiego czego chce. Inną przyczyną może być zmiana, która zaszła w jego życiu np. rozwód rodziców, pojawienie sie rodzeństwa, przeprowadzka lub pójście do przedszkola. Powyższe zmiany zaburzają u dziecka poczucie bezpieczeństwa i lęk przed nieznanym. Dziecko staje się również agresywne, kiedy samo jest świadkiem podobynych zachowań, np. kłotni rodziców, przepychanek wśród rodzeństwa i rówieśników. Chłonie ono wszystko jak gąbka, uczy się przez naśladowanie. Nie potrafi jeszcze rozpoznać, które zachowanie jest dobre i akceptowalne społecznie, a które nie. Większe natężenie zachowań agresywnych może się pojawić, gdy dziecko jest zmęczone lub coś go boli. Bicie, popychanie czy kopanie to też pewna forma zwrócenia na siebie uwagi osoby dorosłej. To także sprawdzenie granic i reakcji rodziców i opiekunów.

Nie ma jednak skutecznej metody radzenia sobie z dziecięcą agresją, ponieważ każde dziecko jest inne i z innych powodów zachowuje się w nieakceptowany  przez dorosłych sposób. Jednakże niezależnie od wieku dziecka i przyczyn, należy przede wszystkim uzbroić się
w cierpliwość, być opanowanym i konsekwentnym
w podejmowanych działaniach. Krótkie komunikaty dotrą do dziecka szybciej, niż z kolei długie rozmowy i wyjaśniania, gdyż dziecko nie potrafi skoncentrować uwagi na złożonej wypowiedzi.      Bardzo ważne jest, aby dziecko przeprosiło pokrzywdzoną osobę, oraz by dorosły zainteresował się dzieckiem, które zostało uderzone. Agresor uczy się przez to, że zachowując się
w nieakceptowalny sposób, traci uwagę dorosłego na rzecz poszkodowanego. W niektórych sytuacjach, kiedy dziecko wpada w furię, najlepiej jest poczekać, aż sie uspoki, wyciszy i dopiero później podjąć rozmowę.

            Nigdzie i nigdy nie może być przyzwolenia na przemoc. Należy dziecko uczyć rozładowywania złości, ale w sposób taki by nie ranić innch. Najlepszą formą takiego odreagowania jest aktywność ruchowa.

źródło: Przedszkolne ABC

Agnieszka Dziura; Monika Fabjanowska

ZABAWKA, CZY TABLET?

  W dzisiejszych czasach smartfon, tablet i laptop to nierozłączne elementy życia dorosłego człowieka. Jesteśmy do tego przyzwyczajeni. Nie dziwi nas widok dziesiątek osób zgromadzonych na przystankach autobusowych, czy w poczekalni, które wpatrują się
w ekrany swoich gadżetów. Coraz częściej jednak można dostrzec, że wiek użytkowników sprzętów z dotykowym ekranem jest coraz bardziej zróżnicowany. Już nawet małe dzieci przyzwyczajone są do korzystania z tabletu, czy smartfona. Rodzice sami uczą dzieci korzystania z ich urządzeń. Czy słusznie? Tablet przyciąga spojrzenia. Hałasujące, marudzące
i nudzące się dziecko natychmiastowo zmienia swoją postawę, kiedy w zasięgu jego wzroku pojawia się ekran z kolorowymi, ruchomymi obrazkami. Już nawet u niemowląt można dostrzec hipnotyzujące działanie ekranu telewizora. Dziecko wpatruje się w jeden punkt, nie zwraca uwagi na bodźce dochodzące z zewnątrz.

            Małe dziecko, w wieku przedszkolnym na spacerze z rodzicami, czy
w galerii handlowej wykazuje zainteresowanie otaczającym go światem, nierzadko robi to
w sposób hałaśliwy, zadaje pytania, wyciąga ręce w kierunku interesujących go przedmiotów. To zainteresowanie zanika w chwili, gdy rodzic daje mu tablet – wtedy pojawia się błoga cisza. Niestety cena za tę ciszę jest wysoka i może wiązać się z wieloma powikłaniami. Czy tablet to zabawka dla dziecka? Już w 2015 roku Polskie Towarzystwo Okulistyczne poruszyło ten poważny problem podczas krajowego zjazdu specjalistów. Zwrócili uwagę na istotne zagrożenia związane z przedwczesnym korzystaniem z urządzeń elektronicznych. Wpływ na to ma również czas użytkowania, jednak u dzieci, kiedy ich oczy nie są jeszcze przystosowane do wirtualnych obrazów, czas użytkowania powinien być, jak najkrótszy. Człowiek korzystający ze smartfonów i tabletów, ze względu na ich budowę zmuszony jest trzymać je w bliskiej odległości od oczu. W takim przypadku dziecko narażone jest na skurcze akomodacyjne, co oznacza, iż oko przystosowane do patrzenia z bliskiej odległości, nie potrafi dostosować się do patrzenia w dal. Krótkowzroczność nie jest jedynym efektem wpływu urządzeń elektronicznych na zdrowie dziecka. Pojawiają się również bóle i zawroty głowy, zmęczenie oczu. Co więcej małe dziecko z natury jest bardzo ruchliwe, a siedzenie przy urządzeniu tę ruchliwość ogranicza, co może zaburzyć jego naturalny rozwój motoryczny. Amerykańskie Towarzystwo Pediatryczne (AAP) wskazuje w jaki sposób urządzenia elektroniczne wpływają na dziecko: Dziecko ma mniej interakcji z rodzicami, co może spowolnić naukę mowy. W przyszłości mogą nie wykazywać chęci do czytania książek, gdzie zamiast wielu kolorowych, ruchomych obrazków znajdują się literki – w związku z czym nie tylko spowolni się przyswajanie mowy, ale również umiejętność czytania. Będzie miało to wpływ także na wyobraźnię. Przy zaburzeniach zdrowia AAP wskazuje również na zaburzenia snu, co wiąże się z trudnością w koncentracji, zmiennym nastrojem i interakcji z otoczeniem. Współczesna technologia jest kuszącą możliwością skupienia uwagi dziecka na jednej czynności, błędnie rozumiany jest również pogląd, iż tablet czy laptop mogą uczyć. Oczywiście istnieją edukacyjne gry na takie urządzenia, ale znacznie lepszą opcją są odpowiednio dostosowane do rozwoju dziecka zabawki interaktywne. Wśród nich znajdują się tablety dziecięce, które w przeciwieństwie do tych dla dorosłych uniemożliwią dziecku przypadkowe włączenie nieodpowiednich stron, czy filmików na youtube. Tablety dziecięce obfitują w gry edukacyjne, piosenki, encyklopedię, czy filmy o prostym gotowaniu przez dzieci.

            Jednakże poza tabletami dziecięcymi są zabawki pozbawione ekranu,
a wyostrzające pamięć, czy zdolności logicznego myślenia, jak szeroki zakres gier z cyklu „memory”. Ponadto na rynku polskim coraz popularniejsze są ogromny globusy, czy mapy świata, które dzięki nowoczesnej technologii opowiadają dziecku o kulturze, czy zabytkach innych krajów. Rozwój motoryki dziecka znacznie lepiej niż smartfon wspierają klocki i kulki nawlekane na sznurki. Na sklepowych półkach są także zestawy małych botaników, chemików, przyszłych lekarzy. Takie zabawki nie tylko wspierają prawidłowy rozwój, ale także uczą dziecka zabawy samemu. Szeroki zakres gier i zabawek wspomagający prawidłowy rozwój dziecka jest na wyciągnięcie ręki. Zamiast zastanawiać się nad kupnem tabletu, rodzic może przekazać pieniądze na zabawki, które z pewnością zachwycą malucha, nie zaburzając jego rozwoju, a co więcej pobudzają jego zainteresowanie światem i skupią jego uwagę, co może pozwolić rodzicom na odrobinę odpoczynku.

ZACHĘCAMY DO OBEJRZENIA FILMU MAMO TATO TABLET (HOMO TABLETIS NA YOUTUBE)

źródło: internet

Agnieszka Dziura; Monika Fabjanowska

            Hasło kampanii brzmi: "Czytaj dziecku 20 minut dziennie. Codziennie!" Czytanie to sprawa duchowa. Dziecko musi ją dostawać regularnie, tak jak... śniadanie.

            Zawsze, każdego dnia bez względu na rozległe obowiązki domowe, znajdźcie Państwo czas, by czytać swojej córce, swojemu synowi właśnie te 20 minut.
W głośnym czytaniu chodzi nie tylko o kolejną książkę, ale przede wszystkim
o bycie z dzieckiem. Jest to czas na rozmowy, przytulanie, patrzenie z miłością w oczy.
Z badań naukowych i z potocznych obserwacji wynika, że głośne czytanie dziecku buduje silną więź pomiędzy dorosłym, a dzieckiem. Ta więź stanie sie niezmiernie ważna, gdy dziecko wkroczy w okres dojrzewania, kiedy to zaufanie wobec rodzica pozwoli mu uniknąć wielu niebezpieczeństw. Czytanie dziecku rozwija jego mowę, pamięć i wyobraźnię, uczy myślenia, poprawia koncentrację, wycisza, ułatwia naukę, poszerza wiedzę, pomaga osiągnąć sukces w szkole, zapobiega uzależnieniu od telewizji i komputerów. Uczy też odróżniania dobra od zła, rozwija wrażliwość i empatię.

Jakie książki wybierać? Ciekawe, mądre, wesołe, napisane poprawną polszczyzną. Książka powinna sprawiać dziecku przyjemność, pomagać mu
w poznaniu świata, dawać mu wiarę w siebie, uczyć odróżniania dobra od zła. Powinna tez kształtować dobry smak i gust. Nie warto serwować dzieciom tekstów pełnych grozy, okrucieństwa, przemocy czy bardzo dramatycznych scen.

            A oto wybrane książki dla dzieci
w wieku od 3 do 6 lat rekomendowane przez organizatorów kampanii "Cała Polska Czyta Dzieciom".

1.    Hans Christian  Andersen  BRZYDKIE KACZĄTKO

2.    Florence and Richard Atwater PINGWINY PANA POPPERA

3.    Wanda Chotomska  WIERSZE PIĘCIOPSIACZKI

4.     A. Lindgren LOTTA Z ULICY AWANTURNIKÓW JA TEŻ CHCĘ MIEĆ RODZEŃSTWO

5.     Wacław Czwartek O GAJOWYM CHROBOTKU BAJKI Z MCHU I PAPROCI

6.    Dimiter Inkiow JA I MOJA SIOSTRA KLARA

7.Astrid Lindgren  Seria o PIPI POŃCZOSZANCE - EMIL ZE SMOLANDII

8. Krystyna Siesicka IDZIE JAŚ

9. G. Delahaye seria o MARTYNCE

10.Małgorzata Musierowicz   ZNAJOMI   Z ZERÓWKI

11. Zofia Rogoszówna DZIECI PANA MAJSTRA

12.  K. Czapek DASZEŃKA

            Dziecko trzeba wychowywać na czytelnika, bo nikt się nim nie rodzi. Jeżeli chce ono słuchać wielokrotnie tej samej książki, czytajmy mu ją. A może zamiast nowej zabawki kupimy dziecku nową książkę.

Agnieszka Dziura; Monika Fabjanowska

Jak nauczyć małe dzieci matematyki
i rozkochać je w liczbach ?

Na wspomnienie o szkolnych zmaganiach na lekcjach matematyki niejednemu przebiegają ciarki po plecach.   Ale zastanówmy się, czy tak musi być?  Czy nauka  matematyki musi sprawiać trudność dzieciom? Być przyczyną niepowodzeń i stresów w szkole?

Przede wszystkim warto sobie uświadomić, że uczyć matematyki można już najmłodszego przedszkolaka, a nawet dziecko w wieku poprzedzającym pójście do przedszkola. Nauka zaczyna się bowiem w trakcie zabawy z dzieckiem. Wtedy, kiedy maluch jest w naturalny sposób zainteresowany tym, co mu pokazujemy.

            Kiedy dziecko w spontaniczny sposób koncentruje się na tym, co widzi i czego doświadcza możemy zwracać jego uwagę na aspekt ilościowy przedmiotów – „zobacz, tego jest mniej, a tego więcej”. Należy pokazywać palcem rzeczy i nie koniecznie przypisywać im liczby, chociaż niewątpliwie pomoże to dziecku w zapamiętaniu brzmienia nazw liczb. Przede wszystkim chodzi o to, żeby pomóc dziecku zrozumieć, iż przedmioty względem siebie są ustosunkowane pod względem kolejności tzn. „ten jest przed tym, a ten jest następny, ten jest na początku, a ten na końcu”. W ten sposób dziecko doświadczy, na podstawowym poziomie, zjawiska kolejności, a to wstęp do świadomego liczenia.

·         Klocki drewniane

Takiej zabawie służyć mogą zwyczajne drewniane klocki. Zwyczajne, ale nie sposób przecenić ich wkładu w rozwój poznawczy dziecka. Klocki uczą, pobudzają fantazję, dają możliwość konstruowania, kształtując umiejętności przestrzenne u dziecka (dzięki nim w przyszłości dziecko lepiej odnajdzie np. drogę do domu). Pomagają dziecku  poznać cechy trójwymiarowej bryły, pobudzając zmysł dotyku i wzroku.

·         Zabawa w domino

Przyjrzyjmy się jeszcze popularnej zabawie w domino. Prosta zasada stykania się obrazków o tej samej liczbie oczek lub przedmiotów na obrazku, pozwala zrozumieć, co to znaczy, że tu jest tyle samo, co tu. Ta umiejętność przyda się dziecku przy dzieleniu się po równo cukierkami.

·         Gry edukacyjne pomagają w nauce

Bardzo dobrym sposobem na poznawanie zasad matematyki jest granie z dzieckiem w gry planszowe – poza pilnowaniem kolejności, liczeniem pól i oczek na kostce, dziecko uczy się dodawać i odejmować („cofnij się o cztery pola, porusz się o dwa pola do przodu"). Dziecko do 12 roku życia nie ma wykształconego myślenia abstrakcyjnego. Zrozumienie znaczenia znaków jak plus, minus, czy cyfr oraz tłumaczenie, że 2+2=4  to działanie matematyczne, które nazywamy dodawaniem, jest dla malucha bardzo trudne. W trakcie zabawy grami dziecko poznaje te zasady na konkretnym doświadczeniu.

Agnieszka Dziura; Monika Fabjanowska

Współczesne przedszkole i nauczyciele w niej pracujący wprowadzają dziecko w świat lektur poszukując coraz to nowych sposobów zainteresowania książką i przygotowania świadomego odbiorcy dzieł literackich. Jeżeli dziecko nie zaspokoi podstawowych potrzeb wynikających z wrodzonej ciekawości świata dzięki książce - zwyciężą groźni konkurenci czytania - film i telewizja. Ważnym jest aby przygotowanie dzieci do samodzielnego czytania i korzystania z literatury jako źródła wiedzy, przeżyć i emocji rozpoczęło się jak najwcześniej. Ogromną rolę odgrywają w tym procesie rodzice, jako osoby wspomagające wszechstronny rozwój dziecka. To czytanie właśnie staje się jednym ze sposobów na umiejętne wspomaganie tego rozwoju. 

Nie sposób przytoczyć tutaj wszystkich zalet jakie płyną z pięknej tradycji czytania dziecku bajek na dobranoc. Zaleta pierwsza - wzór pięknej mowy - niejednokrotnie przecież na co dzień posługujemy się gwarą. Nasze dziecko idąc do szkoły ma problemy z prawidłową mową . Czytając teksty dostosowane do wieku i potrzeb dziecka dajemy mu przykład prawidłowego budowania zdań i wypowiedzi.

Zaleta druga - koncentracja. Dziecko któremu czytano w dzieciństwie bajki potrafi lepiej skupić się w czasie zajęć w przedszkolu i w szkole, łatwiej się wypowiada , jego mowa jest płynna, buduje poprawniejsze składniowo zdania . Dzięki różnorodności tekstów mały "słuchacz" posiada bogaty słownik ( czynny i bierny ) ma również lepiej wykształconą pamięć słuchową i wzrokową ( o ile czytane teksty były bogato ilustrowane ). Wielu psychologów wskazuje również na rozwój dziecięcej wyobraźni dzięki słuchanym bajkom.

Poza wymienionymi zaletami wypływającymi z czytania dzieciom książek należy zwrócić uwagę na jego rolę w kształceniu emocjonalnym. Czytając teksty nasycamy je emocjonalnie pomagając im poprzez naszą interpretację odczytywać i wyrażać emocje zawarte w tekście. Im młodsze dziecko tym łatwiej utożsamia się z bohaterami bajek wchodząc często w ich rolę . Uwidacznia się to w bezpośrednich reakcjach dziecka i w późniejszych zabawach oraz rysunkach. Czytając dobrze dobrane bajki stwarzamy sytuację w której kształtuje się wyobraźnia dziecka uwarunkowana emocjami pojawiającymi się podczas słuchania. Czytając bajki mamy nieograniczony wpływ na dobór tekstów, które pomogą dziecku w interpretowaniu różnych sytuacji życiowych.

Przytoczę tu słowa francuskiego psychologa Francoise Dolto autora znanych książeczek z serii Kamyczek. 

" We wszystkim co małe dzieci widzą i robią potrzebna jest im obecność kogoś, kto będzie im mówił czego doświadczają zanim tego całkowicie doświadczą. W ten sposób dzieci poznają słowa, które są im potrzebne aby interpretować własne środowisko."

Przeznaczone dla dzieci pozycje książkowe przedstawiają ten sam rodzaj emocji jakie towarzyszą im w codziennym życiu. Dzieci słuchając czytanych przez rodziców tekstów rozpoznają siebie w sytuacjach tam opisanych.

Zaleta trzecia - czytanie książek wzmacnia relację rodzica z dzieckiem. Rodzicom często pomaga zrozumieć psychologiczny i emocjonalny rozwój ich dzieci nadać mu właściwy kierunek. Widzimy często jak dziecko rośnie nabiera wagi - a czy zauważamy, że równocześnie z tym procesem kształtuje się jego osobowość ? Zaleta czwarta - w życiu dziecka tworzy się obraz rodzica przewodnika i opiekuna - który prowadzi go przez zakamarki życia - bezpiecznie i spokojnie. Jeżeli czytamy dziecku różne pozycje ( bajki, wiersze, opowiadania ) z łatwością odnajdujemy postacie które pomogą w przeżywaniu i przezwyciężaniu trudności, interpretacji trudnych, życiowych sytuacji, rozwiązywanie ich.

Odrzucając książkę - świadomie rezygnujemy z jedynej ( oprócz rozmowy ) możliwości porozumiewania się z dzieckiem i wejścia w jego świat. W sytuacji kiedy dziecko zostawione jest samemu sobie w trudnych czy kłopotliwych dla niego sytuacjach szuka pomocy gdzie indziej. Często znajduje dla siebie azyl przed ekranem telewizora sprowadzając kontakt ze światem do jego najgorszej cząstki. 

Nie wyczerpałam z pewnością wszystkich argumentów przemawiających za utrzymaniem w naszych rodzinach tradycji czytania dzieciom książek i bajek. Te które przytoczyłam są moim zdaniem jednymi z najważniejszych.

Czytajmy więc dzieciom bajki. Dodam tutaj, że wcale nie musimy kupować książek i bajek. W Polkowicach działa dobrze zaopatrzona biblioteka miejska w której z pewnością możemy wypożyczyć coś dla naszych dzieci, otrzymać fachową poradę. Zabierzmy dziecko ze sobą - niech również wybierze coś samodzielnie. Ciekawość świata - rozbudźmy w naszych dzieciach wyobraźnię. Nie zostawiajmy ich na pastwę TV. Przecież to nasze dzieci.  

„Czy Twoje dziecko jest Pracusiem, Wrażliwcem, Wizjonerem czy Strategiem?

Każdy wychowawca, rodzic, ogólnie mówiąc: człowiek, sprawujący opiekę wychowawczą powinien poznać jak najlepiej własne dziecko, wychowanka. „Poznanie” to bardzo szeroko pojęte określenie, ponieważ odnosi się do wielu sfer, na których bazuje funkcjonowanie dziecka w domu, w przedszkolu, w szkole i każdej innej rzeczywistości dziecięcej, w której dorosłemu bardzo trudno jest się odnaleźć.

W niniejszym artykule zajmę się wrodzonymi zdolnościami dziecka oraz udzielę kilku podpowiedzi odnośnie prostych strategii organizacyjnych (samoorganizacji dziecka), które pozwolą Twojemu dziecku w przyjemny sposób rozwijać swoje umiejętności, bo przecież to rozwój jest najważniejszym elementem, nad którym czuwamy i którego wzrost jest dla nas najistotniejszym wskaźnikiem, który mówi nam o postępach przez nie dokonanych.

Tradycyjne sposoby, techniki, metody, którymi się posługujemy często okazują się nieskuteczne, ponieważ bardzo często opierają się na egzekwowaniu, a mniej na bardzo istotnym objaśnianiu zasad skutecznej organizacji działań dziecka: „(…)w praktyce oznacza to, że czas, którym dysponują dzieci powinno się organizować w taki sposób, aby jak najbardziej odpowiadał ich naturze, pamiętając jednocześnie o zachowaniu odpowiednich przerw na odpoczynek” – tak rozumiana organizacja bazuje na wyszczególnieniu czterech typów samoorganizacji, w myśl zasady: „Zmieniaj otoczenie, nie próbuj zmieniać człowieka”*.

Ludzie organizują swój świat według pewnych wzorów, schematów: każdy ma zróżnicowane podejście do wszelkiego rodzaju spraw: dla jednego nie robi różnicy to, że na jego biurku można znaleźć książki, wizytówki, długopisy, ale i talerz z wczorajszej kolacji, dla drugiego biurko będzie miejscem sterylnym niczym w laboratorium. Wszystko wynika z naszej osobowości i z tego, w jaki sposób funkcjonujemy w społeczności: w ten sam sposób działają dzieci, stąd też podział na poniższe typy samoorganizacji:

I.                   Pracuś

       Pracusie kochają rutynę, a ich zachowania są łatwe do przewidzenia

       Chętniej posługują się lewą, podstawową półkulą mózgową (ta część odpowiada za czynności rutynowe)

      Wolą tradycyjne sposoby samoorganizacji: są mistrzami w organizowaniu sobie czasu, potrzebują niewielkiego wsparcia

      Łatwo wypracować z nimi stałe „obrzędy”, nie omieszkają się przypomnieć w momencie, kiedy harmonia zostanie naruszona, więc działania muszą być konsekwentne, aby nie zaburzyć sposobu ich samorealizacji

      Pracusie nie lubią działać w sposób nieregularny, sporadyczny, pod presją

      Podnoszenie głosu, ponaglenia nie działają na nich w żadnym stopniu: czują się zestresowane, poruszone, ponieważ same muszą zaplanować swój każdy krok, działanie

      Uwielbiają punktualność, nie ma dla nich możliwości spóźnienia się w określone miejsce

Wskazówki postępowania:

      Szanuj ich potrzebę samoorganizacji, pozwól na wyrażanie własnych pomysłów

      W miarę możliwości zakup przybory, które będą pomagały w utrzymywaniu porządku

      Wyjaśniaj, co w jakiej kolejności powinni zrobić, chętnie to powtórzą

      Zaaranżuj jedno miejsce w pokoju dziecka, w którym będzie mogło układać swoje ubrania, które ubierze następnego dnia

      Wyjaśnij, gdzie w domu leżą przedmioty codziennego użytku, zawsze odłoży je na miejsce

      Pomagaj oddzielić rzeczy ważne i „superważne” od tych niepotrzebnych

      Kiedy pracuje nad jakimś zadaniem – nie przeszkadzaj mu

      Informuj wcześniej (szczególnie przed ważnym wydarzeniem) co, w jakiej kolejności się wydarzy

II.                Wrażliwiec

      Wrażliwce zawsze gromadzą mnóstwo zabawek, gadżety, chowają pamiątki z przeszłości

      Dziecku o tym sposobie bycia trudno jest pożegnać się z ulubionymi zabawkami oraz innymi ważnymi dla nich przedmiotami

      Częściej posługują się prawą półkulą mózgową: ta część mózgu rozwija poczucie harmonii i związek emocjonalny z otoczeniem

      Dzieci te potrzebują wsparcia dorosłych w poszerzaniu relacji z innymi ludźmi oraz w utrzymaniu ich świata w spokoju

      Często przejawiają tendencję do koncentrowania się na potrzebach innych ludzi, ich własne problemy są na drugim miejscu

Wskazówki postępowania:

      Zwracaj uwagę, w jaki sposób prosisz dziecko, aby wykonało zadanie: kontroluj mimikę twarzy, ton głosu, aby wydawał się jak najbardziej przyjazny

      Regularnie komplementuj swojego Wrażliwca, bij mu brawo, gratuluj

      Dziecko jest z dużym prawdopodobieństwem wrażliwe na melodię, rytm, muzykę: wykorzystaj to

      Świetnie reaguje na kolor: szuflady z kolorami będą świetnym pomysłem

      Segregowanie i pozbywanie się rzeczy może być dla niego trudne, dlatego pomagaj mu zdecydować co jest ważne, a co nie, co się może przydać, a co jest bezużyteczne

      Łatwiej będzie Wrażliwcowi pozbyć się sentymentalnych rzeczy, kiedy wytłumaczysz mu, co się z nimi stanie po wyrzuceniu, dokąd trafią, namawiaj często do możliwości dzielenia się rzeczami z innymi ludźmi

III.             Wizjoner

      Jego zachowanie jest trudne do przewidzenia, uwielbia wolność, nie znosi zaszufladkowania, ale potrafi szybko skoncentrować się w konkretnej sytuacji, potrzebuje kreatywnych rozwiązań

      Na ogół używa prawej półkuli mózgowej, która odpowiada w jego przypadku za umiejętność przewidywania, wyobraźni, a także dokonywanie realnych zmian

      Wizjonerzy czują potrzebę, aby wszystkie ważne dla nich rzeczy znajdowały się tuż przed nimi, w zasięgu ręki, tak blisko, jak tylko się da, stąd często wkrada się tam chaos

      Muszą zobaczyć, aby w coś uwierzyć, niezwykle trudno przekonać ich do swojej racji

Wskazówki postępowania:

      Nie układaj rzeczy swojego dziecka, pamiętaj, aby wszystkie ważne przedmioty były widoczne

      Kupuj wygodne, praktyczne meble, które ułatwią funkcjonowanie dziecka w swoim pokoju

      Nie trzymaj rzeczy w szufladach: dobrym pomysłem mogą być przeźroczyste pojemniki lub kosze

      Staraj się dać swojemu dziecku więcej czasu na przygotowania, ponieważ tego potrzebuje

      Pozwalaj, aby ci pomagał w drobnych obowiązkach

      Dawaj dużo przestrzeni do działania

      Chętniej posprząta swój pokój, kiedy sprzątanie przedstawisz mu w formie zabawy, gry

      - przypominaj mu o tym, że zawsze trzeba z czegoś zrezygnować, aby zastąpić to czymś nowym (niekoniecznie gorszym)

IV.             Strateg

      Strateg chce być królem swego otoczenia, atakuje zręcznie, szybko i precyzyjnie

      Najchętniej posługuje się lewą półkulą mózgową, która pozwala mu ustalać i osiągać cele, podejmować kolejne wyzwania

      Strateg lubi porządek, ale woli, kiedy ktoś inny go za niego utrzymuje: lubi, kiedy ktoś go wyręcza

      Chce rządzić, wydawać rozkazy, decydować, komu powierzać zadania

      Świetnie czuje się w środowisku, które charakteryzuje minimalne, lecz skuteczne struktury

Wskazówki postępowania:

      Zapewnij mu możliwości wyboru i pozwalaj jak najczęściej podejmować decyzje

      Strateg kieruje się najczęściej logiką, nie emocjami: pamiętaj o tym podczas rozmów czy negocjacji

      Nie zarzucaj go zabawkami, wybierz mniej, a atrakcyjniejsze

      Lubią fakty, cyfry, udzielaj im konkretnych wskazówek: im dokładniej, tym lepiej im zrozumieć

      Lubią, kiedy wszystko jest sprawne, pomagaj w naprawie, kiedy coś się zepsuje, ponieważ może to ich bardzo frustrować

      Przechowuj rzeczy według tematu, typu: nie interesuje ich porządek numeryczny

      Bądź kreatywny w związku z przechowywaniem rzeczy: nie musi być estetycznie, ważne, aby było interesująco

      Zachęcaj dziecko do relaksu, odpoczynku i cieszenia się wspólnymi chwilami

Istotną rzeczą jest w tym momencie, aby zidentyfikować sposób organizacji dziecka, jest to ważne, ponieważ pomoże zrozumieć dziecko, jego postrzeganie świata, charakter. Jeśli występuje problem w identyfikacją, przedstawiam poniższy test, który może okazać się pomocny:

TEST

Przeczytaj uważnie zdanie i wybierz jedną odpowiedź, która najlepiej opisuje, co twoje dziecko uczyniłoby w danej sytuacji, na koniec zsumuj poszczególne litery.

1.      Kiedy twoje dziecko wyjeżdża na wycieczkę:

a)      Jest zwykłym uczestnikiem

b)      Szybko staje się pomocnikiem opiekuna

c)      Lubi podejmować ryzyko

d)      Lubi wyznaczać cele

2.      Najważniejsza dla niego jest:

a)      Precyzja

b)      Ludzie

c)      Możliwości

d)      Postęp

3.      W czasie zabawy:

a)      Porusza się szybko

b)      Porusza się wolno

c)      Motywuje innych

d)      Woli być samo

4.      Cecha, która najlepiej je określa:

a)      Uporządkowanie

b)      Chęć niesienia pomocy innym

c)      Innowacja

d)      Dążenie do celu

5.      Pracując nad czymś:

a)      Zawsze trzyma się ustalonych zasad

b)      Chce, żeby ktoś mu pomógł

c)      Łatwo ekscytuje się i traci poczucie czasu

d)      Mocno się koncentruje

6.      Kiedy próbuje pakować się na wakacyjny wyjazd rodzinny:

a)      Bierze tyle rzeczy, ile potrzebuje

b)      Spakuje tylko to, co mu każesz

c)      Spakuje przeróżne niepotrzebne rzeczy

d)      Pozwoli ci się spakować w całości za siebie

7.      Kiedy nauczycielka skarży się na twoje dziecko, zazwyczaj mówi:

a)      Jest niechętne zmianom

b)      Rozmawia w czasie zajęć

c)      Nie może usiedzieć w miejscu

d)      Musi panować nad otoczeniem

8.      Jak twoje dziecko reaguje na zmiany?

a)      Usztywnia się

b)      Martwi się

c)      Jest bardzo elastyczne

d)      Myśli logicznie

9.      W czasie zabawy lalką lub samochodem koncentruje się na:

a)      Instrukcji obsługi (obrazki)

b)      Relacjach między lalką a innymi zabawkami

c)      Wymyśla fantazje na temat zabawek i ludzi

d)      Skupia się na funkcjach, które zabawka wykonuje

10.  Można powiedzieć, że:

a)      Jego energia jest ograniczona

b)      Jest wielkoduszny i wspaniałomyślny

c)      Jest ruchliwy i dynamiczny

d)      Tłumi swą energię

11.  Dla dziecka najważniejsze jest:

a)      Postępowanie według reguł

b)      Akceptacja grupy

c)      Swoboda i możliwość innowacji

d)      Osiąganie celów

12.  Pocieszając drugą osobę:

a)      Wybiera rolę troskliwego słuchacza

b)      Wykazuje dużą wrażliwość

c)      Jest otwarty, pyta

d)      Jest pewny siebie

13.  Kiedy jest zdenerwowane, najłatwiej je uspokoić:

a)      Wyjaśniając mu zasady i pomagając mu się do nich dostosować

b)      Pokazując mu, że rozumiesz jego uczucia oraz mówiąc do niego łagodnie

c)      Bagatelizując sytuację, skierować jego uwagę na inny temat

d)      Cierpliwie słuchając jego racji, prowadząc logiczną dyskusję

14.  Przedmiot, który może symbolizować naturę twojego dziecka, to:

a)      Kompas

b)      Fala morska

c)      Ptak na niebie

d)      Błyskawica

15.  W przyszłości twoje dziecko będzie:

a)      Głównym kontrolerem

b)      Dyplomatą

c)      Artystą lub wynalazcą

d)      Decydentem

Jeżeli zaznaczyłeś:
8 lub więcej odpowiedzi A – PRACUŚ
8 lub więcej odpowiedzi B – WRAŻLIWIEC
8 lub więcej odpowiedzi C – WIZJONER
8 lub więcej odpowiedzi D – STRATEG

Warto zapamiętać!

Dzieci poznają świat poprzez wzorce postępowań, zachowań innych ludzi, najczęściej tych najbliższych, co sprawia, że to właśnie na Was, Drodzy Rodzice ciąży odpowiedzialność za nawyki dziecka, jego harmonijny rozwój i sposób organizacji dnia, a co ważniejsze: jego życia.

      Artykuł napisany na podstawie książki: Lanna Nakone: „Każde dziecko myśli inaczej. Jak rozpoznać i rozwijać wrodzone zdolności dziecka”, wyd. Klub Dla Ciebie, Warszawa 2005;

      *Cyt. Richard Buckminster, „Design Science”.