Co to jest ekorodzicielstwo? 

Ekorodzicielstwo, czyli ekologiczne rodzicielstwo jest to prosty, oparty na intuicji ogół działań, których celem jest wychowanie dziecka zgodnie z naturą. W obecnych czasach, gdy bez problemu można nabyć jednorazowe pieluchy i gotowe posiłki dla dzieci, rośnie liczba osób, które chcą zajmować się dzieckiem w sposób ekologiczny. Poród naturalny, karmienie piersią i pieluszki wielorazowe to tylko jedne z wielu wyznaczników ekorodzicielstwa. Jak wychować dziecko w sposób eko?

1. Ciąża, poród i pielęgnacja niemowlaka

Zaleca się, aby kobieta w ciąży  unikała stresu, wstrząsów i kontaktu z chemikaliami. Na czas ciąży zrezygnuj z palenia papierosów, picia alkoholu, spożywania przetworzonej żywności, chemicznych leków i witamin, a także z opalania.  Według ekorodzicielstwa  należy rozważać poród naturalny a po porodzie naturalnym noworodka  należy ułożyć na brzuchu matki aby  pił  z piersi siarkę. Badania przeprowadza się dopiero po upływie 2-3 godzin, a mycie po przynajmniej 24 godzinach od urodzenia.

Ważnym elementem pielęgnacji noworodka jest karmienie piersią. Nie tylko dostarcza maluchowi wszystkich składników odżywczych, ale i zapewnia mu poczucie bezpieczeństwa poprzez bliski kontakt z matką. Karmienie piersią jest zalecane przez co najmniej jeden rok.

W ciągu pierwszego okresu życia dziecko można myć i pielęgnować bez użycia kosmetyków. Wystarczy woda z dodatkiem mleka matki. Aby zapobiec odparzeniom, zamiast gotowych talków można stosować mąkę ziemniaczaną lub mleko matki. Zwolennicy ekorodzicielstwa podkreślają, jak ważne jest używanie pieluszek wielorazowych. Są one zdecydowanie bardziej ekologiczne niż jednorazowe. Ponadto pieluszki wielorazowe rzadziej powodują odparzenia pupy dziecka.

2. Żywienie niemowlaka i opieka nad nim

Oprócz potrzeb fizjologicznych dla małego dziecka najważniejsza jest bliskość z rodzicami. Od początku należy przytulać malucha i spędzać z nim dużo czasu. Ekorodzicielstwo zakłada karmienie na żądanie, noszenie dziecka w chuście i spanie z nim w łóżku. Im więcej czasu poświęca się maluchowi, tym lepszy ma się z nim kontakt.

Niezwykle istotne jest właściwe odżywianie malucha. Należy podawać mu produkty, które nie są przetworzone technologicznie. Jedzenie w słoiczkach i gotowe kaszki są odradzane. Warto żywić dziecko zgodnie z porami roku. Najlepsze są produkty sezonowe i lokalne, optymalnie z upraw ekologicznych i hodowli naturalnych. Przez pierwszy rok życia maluchom nie należy podawać soli, cukru, jaj, krowiego mleka, czekolady, orzechów, miodu, ryb i soi. Zdrowa dieta wzmocni odporność dziecka, podobnie jak hartowanie organizmu.

 3.Wychowanie w oszczędności oraz wykorzystanie produktów wielorazowych. 

Aspekty wychowania w oszczędności i wykorzystanie produktów wielorazowych  uświadamiają  dziecku współzależność  między człowiekiem a środowiskiem naturalnym. Od początku należy uczyć Maluszka oszczędności wody czy sortowania śmieci. Wychowanie w  oszczędności zatem ma pokazać dziecku, jak odnaleźć się w realiach społeczeństwa konsumpcyjnego i jak dokonywać w tym kontekście właściwych wyborów. Ponadto, przykład, jaki dają rodzice poprzez wielokrotne stosowania niektórych produktów (mebli, zabawek, odzieży)  uczy dziecko, że w życiu liczą się rzeczy trwałe, co przekłada się także na budowanie trwałych i pozytywnych relacji z ludźmi.

4.   Zapewnienie dziecku kontaktu z przyrodą. 

Długie spacery, czas spędzony na łonie natury, relacje ze zwierzętami oraz działania na korzyść ekologii, to elementy poszerzające wiedzę na temat ekologii. Aktywność ekologiczna poprzez dokarmianie zwierząt zimą, budowa karmnika czy też zwracanie uwagi na pozostawienie czystości po pikniku w lesie zaszczepiają w dziecku  ekologiczną świadomość.  Kontakt z naturą ma także świadomość tego, że kolejnym pokoleniom przyjdzie żyć na planecie, jaką dla nich zostawimy. Tak rozumiane ekorodzicielstwo staje się więc również sposobem na ratowanie Ziemi – i to bez względu na to, czy myślimy wyłącznie o zdrowiu i szczęściu własnego potomstwa, czy też o kondycji kolejnych pokoleń.

Przyjazne naturze zachowania to nie tylko efektowne i nastawione na nagłośnienie problemu działania wojujących ekologów, ale też, jeśli nie przede wszystkim, drobne decyzje, które świadomi konsekwencji swoich wyborów i ich wpływu na środowisko rodzice podejmują każdego dnia.

5. Dieta

Co to znaczy prawidłowa dieta dla dziecka? Czy wszyscy mamy jeść to samo? Oczywiście nie. Każdy organizm ma inne potrzeby, tak jak każde dziecko jest inne. Nie ma, zatem jednej diety, która byłaby idealna i spełniała oczekiwania wszystkich rodziców i wszystkich dzieci na całym świecie.

Przedstawiamy poniżej 6 podstawowych reguł - opracowanych przez dietetyków i lekarzy pediatrów, których należy przestrzegać, by dziecko prawidłowo się rozwijało

1. Zadbaj by dieta dziecka zawierała produkty z każdej grupy (tłuszcze, węglowodany, białka) i była możliwie jak najbardziej zróżnicowana.

2. Wprowadzaj do diety dziecka jak najwięcej świeżych warzyw i owoców - każde dziecko powinno zjeść 5 porcji warzyw i owoców dziennie.

3. Dziecko powinno jeść regularnie, najlepiej 4 – 5 posiłków dziennie.

4. Ograniczaj spożywanie przez dzieci dużych ilości słodyczy (w tym słodkich napojów) i niezdrowych przekąsek.

5. Ogranicz spożywanie żywności wysoko przetworzonej – gotowe potrawy w słoikach, puszkach etc, żywność typu fastfood.

6. Ogranicz ilość tłuszczu w diecie dziecka – ale nie eliminuj go całkowicie. Zastąp zwierzęcy tłuszcz, roślinnym.

Dzieciom należy również zapewnić odpowiednią ilość ruchu - najlepiej na świeżym powietrzu (ograniczamy siedzenie przed monitorami i ekranami!). Spowoduje to wzrost apetytu u dziecka i nauczy je nie tylko prawidłowego sposobu żywienia, ale również aktywnego trybu życia w przyszłości.

6. Czy dziecku będzie łatwiej kiedy pójdzie do szkoły i  spotka się z innymi rówieśnikami?

Dziecku wychowanemu w duchu ekologicznego rodzicielstwa na pewno będzie łatwiej. Dziecko, które wychowywane jest w poszanowaniu zdania innych osób, a jednocześnie ma mocno ugruntowane poczucie własnej wartości, będzie potrafiło podjąć odpowiednią dla siebie decyzję .  Rodzice wychowujący  zatem dziecko w bliskości nie stosują autorytarnych zakazów ( np. zakaz  jedzenia chipsów) lecz działają na zasadzie dawania pozytywnego przykładu i wyjaśniania dziecku kwestii otaczającego świata, dzięki  czemu dziecko świadomie  pokieruje swoimi wyborami, dojdzie  to tego  co dla niego dobre a co złe.

7. Ekorodzice stosują głównie naturalne produkty. Jakie to zatem produkty?

Produkty ekologiczne to takie, które są pozbawione szkodliwych substancji i produkowane są według zasad sprawiedliwego handlu. Niestety często produkty z metką Eko są dość drogie, dlatego zawsze pozostają inne, domowe metody na bycie Ekologicznym rodzicem - stosowanie ubrań używanych, mycie szarym mydłem, pieczenie chleba w domu.  Ekorodzicielstwo to  zatem pewien styl życia. Możemy kupować naturalne produkty a  niektóre możemy zrobić sami. Kupując marchewkę, mamy wybór czy kupić ją w supermarkecie (najgorszy wybór), na targu od rolnika, czy wyhodować ją samodzielnie. Oczywiście nie każdy ma czas i możliwości na uprawę marchewek, ale chodzi o to, że w każdej najmniejszej decyzji kryje się wiele możliwości dokonywania wyboru.

Obecnie panuje moda na bycie "eko".

Ekologiczne rodzicielstwo jest po prostu dobrą inwestycją we własne dziecko. Jest zdrowe, proste nieważne czy nazwiemy się  ekologicznym rodzicem , czy jakkolwiek inaczej. Faktycznie jest teraz moda na bycie Eko, ale dobrze że jest moda na coś, co niesie korzyści - zdecydowane i ważne - dla nas samych i naszej planety, niż gdyby miało być inaczej.

Literatura:

https://parenting.pl/ekorodzicielstwo

https://www.doz.pl/czytelnia/a14066-Ekorodzicielstwo__co_to_takiego

https://www.ekologia.pl/kobieta/dziecko/ekologiczne-wychowanie-dziecka-na-czym-polega-ekorodzicielstwo,13195.html

https://mamanaroslinach.pl/rodzicielstwo/idee-ekorodzicielstwa-ktore-mi-sie-podobaja/

https://sanostol.pl/porady/odzywianie/zdrowa-prawidlowa-dieta-dziecka-jak skomponowac?fbclid=IwAR1cz9vPJ66YpYsG66FW8Ofkz3f4Y75HHhZohw8N9KK1aDRWWF0ROvZgUg

Charakteryzując ludzką pamięć często podkreśla się, że jest ona jednym z najważniejszych mechanizmów rejestrowania doświadczeń, ich przetwarzania i przechowywania, a następnie odtwarzania, gdy zajdzie taka potrzeba. Jest procesem magazynowania informacji. Zjawisko pamiętania składa się z dwóch odrębnych procesów – kodowania, czyli magazynowania informacji oraz odtwarzania, czyli przypominania ich sobie w późniejszym okresie. Wielu naukowców zwraca uwagę na silny związek procesów zapamiętywania i uczenia się – nie sposób więc oddzielić od siebie te dwa procesy. Dostrzegamy między nimi następujące podobieństwa:

• obydwa procesy rozpoczynają się od nabywania doświadczeń
• umysłowe opracowywanie reprezentacji w obu procesach jest podobne – w procesach zapamiętywania polega na wprowadzeniu reprezentacji do pamięci przemijającej lub trwałej, zaś w procesie uczenia się reprezentacje są włączane w system wiedzy o sobie i otoczeniu
• końcowy efekt obu procesów jest podobny – są to reprezentacje zawierające wiedzę o otaczającym świecie i o sobie samym

Zarówno proces uczenia się, jak i proces zapamiętywania realizowany jest na poziomie:

• gromadzenia i przechowywania w umyśle wiedzy, obejmującej ciągi czynności, dzięki którym możliwe jest skuteczne działanie i sprawne rozumowanie, w tym także zapamiętywanie przez powtarzanie, kojarzenie w czasie i przestrzeni, wyłuskiwanie informacji i wiązanie ich ze sobą
• budowania i przechowywania w umyśle wiedzy, która obejmuje wiadomości, pojęcia, wiersze, schematy graficzne

Trudno jest także oddzielić zakres aktywności intelektualnej od funkcjonowania uwagi, ponieważ procesy uwagi, tak, jak procesy zapamiętywania i uczenia się obejmują gospodarowanie zasobami poznawczymi.

Pamięć jest bardzo ważnym elementem funkcjonowania człowieka. Bez zapamiętywania nie jest możliwa nie tylko nauka, ale i samodzielna egzystencja. Podobnie jak ciału nie sposób obejść się bez pożywienia, tak i mózg potrzebuje informacji, które docierają poprzez zmysły. Pamięć jest niezbędna do właściwego gospodarowania tymi informacjami.

Tony Buzan wymienia następujące rodzaje pamięci:

• PAMIĘĆ IKONICZNA – jest fotograficzną formą pamięci i trwa bardzo krótko – do jednej sekundy. Używana jest np. przy grach komputerowych, gdy na ekranie na chwilę pojawia się i znika jakiś punkt.
• PAMIĘĆ  KRÓTKOTERMINOWA – to natychmiastowa pamięć służąca do odbioru informacji wzrokowych i słuchowych trwająca kilka sekund. Jej pojemność wynosi do siedmiu pozycji.
• PAMIĘĆ DŁUGOTERMINOWA – jest to podstawowy rodzaj pamięci, który używany jest w procesach uczenia się i studiowania. Informacje zawarte w tej pamięci są potencjalnie dla nas dostępne ( potencjalnie, dlatego, że dostępność ich zależy od metody zapamiętywania ).

Edyta Gruszczyk – Kolczyńska mówi także o innym rodzaju pamięci, którym jest:

• PAMIĘĆ SENSORYCZNA. Jest ona związana z systemami percepcyjnymi, które przekształcają bodźce na reprezentacje percepcyjne. Dotyczy to doświadczeń dotykowych i przestrzennych, smakowych i węchowych, wzrokowych i słuchowych oraz doznań informujących o stanach, takich, jak odczucie bólu, zmęczenia, głodu itp. Z otoczenia dochodzi do człowieka więcej bodźców, niż jest w stanie objąć uwagą, przetworzyć i zakodować w pamięci. Większość z nich znika po chwili, a tylko niektóre zatrzymywane są na dłużej – zależy to od ekonomii życiowej i mechanizmów selekcyjnych – jedne bodźce zostają uznane za znaczące, inne zaś za nieprzydatne. Efekty zapamiętywania zależą więc od tego, jakie bodźce człowiek uznał za na tyle ważne, by zatrzymać je w pamięci, czy zatrzymał je w pamięci przemijającej na tyle długo, by można je było spożytkować oraz w jaki sposób radzi sobie z organizacją dostrzeganych informacji.

Nie ma wątpliwości co do tego, że dzieci zapamiętują to, na co zwracają uwagę, niezależnie od tego, w jakim stopniu czynią to intencjonalnie czy też mimowolnie. Uwaga bowiem jest umiejscowiona w systemie pamięci przemijającej i w systemie pamięci trwałej. Do głównych funkcji uwagi należy:

• utrzymywanie gotowości poznawczej
• selekcja docierających bodźców
• gospodarowanie zasobami poznawczymi przy realizacji różnych zadań ( w tym także pamięciowych )

To, w jakim miejscu i w jaki sposób zadziała uwaga uzależnione jest od sytuacji oraz typu zadania, które chcemy zrealizować. Ważną rolę odgrywa także motywacja  i świadomość tego, w jaki sposób należy zorganizować informacje, by osiągnąć cel, dlatego procesy uwagi można rozpatrywać także z punktu widzenia gospodarowania zasobami poznawczymi. Dzięki temu możliwe jest zajmowanie się więcej niż jedną czynnością oraz świadome przenoszenie uwagi z jednego obiektu na drugi. Te właściwości uwagi nazywane są pojemnością i podzielnością.

Już w czasach starożytnych pojawiały się przekazy Greków o ludziach zadziwiających swych współczesnych nadzwyczajną pamięcią., Potrafili oni zapamiętywać i wymieniać setki dat, liczb, nazwisk, twarzy; byli w stanie dokonywać niezwykłych pamięciowych wyczynów. W większości ludzie ci stosowali się do specjalnych metod zapamiętywania zwanych mnemotechnikami. Już wtedy uświadomiono sobie, że metody pozwalające na łatwiejsze i szybsze przyswajanie informacji oraz znacznie dłuższe ich przechowywanie, wykorzystują naturalne zdolności mózgu. Starożytni Grecy przywiązywali tak wielką wagę do roli pamięci w życiu, że oddawali jej cześć jako bogini Mnemozynie. To właśnie od jej imienia pochodzi termin "mnemonika", rozumiany jako zbiór technik pamięciowych. W ówczesnej Grecji członkowie Rady Starszych, a później senatorowie w starożytnym Rzymie posługiwali się tymi metodami, aby wywrzeć wrażenie przede wszystkim na plebsie i politykach, imponować im fenomenalnymi możliwościami własnej pamięci. Na długo zanim odkryto fizjologię funkcjonowania lewej i prawej półkuli mózgu, Grecy intuicyjnie rozumieli, że pamięcią doskonałą rządzą dwa podstawowe czynniki, mianowicie wyobraźnia i skojarzenia. W dzisiejszych czasach wiele się robi, i to niestety skutecznie, aby ograniczyć pracę naszej wyobraźni, zahamować jej rozwój; w konsekwencji bardzo niewiele wiemy o naturze myślowych skojarzeń. Natomiast Grecy podkreślając ogromną rolę tych dwóch fundamentalnych składników naszego myślenia otworzyli nam drogę do niezwykle skutecznego doskonalenia pamięci. Stosowanie zasad zapamiętywania cieszy się dziś ogromną popularnością i uznaniem.  Możliwe do uzyskania rezultaty są zadziwiające, a wybór technik bardzo duży.

Od pierwszych lat nauczania szkoła ma za zadanie kształtować u uczniów system wiadomości i umiejętności. Dąży się przede wszystkim do tego, aby uczniowie zapamiętali jak najwięcej z tego, o czym była mowa na lekcjach i z tego, co zawarte jest w podręcznikach. Nauczyciele kontrolują efekty edukacyjne – oceniają uczniów na podstawie tego, na jakim poziomie opanowali określone wiadomości i umiejętności. Ponieważ wiedzy przekazywanej przez nauczycieli i znajdującej się w podręcznikach szkolnych jest coraz więcej, uczniowie zmuszeni są zapamiętywać z roku na rok coraz więcej informacji.

Rodzice posyłają dziś dzieci do szkół charakteryzujących się wysokim poziomem nauczania, a co za tym idzie dużymi wymaganiami nauczycieli. Zależy im bowiem na tym, aby ich dzieci miały lepsze perspektywy na dalszych etapach kształcenia. Dlatego też coraz większą popularnością cieszą się różnego rodzaju treningi pamięci, które służą rozwijaniu zdolności skupiania uwagi i uczą biegłości w stosowaniu mnemotechnik. Do najpopularniejszych należą:

• techniki lokalizacji informacji
• łańcuszkowe metody skojarzeń
• zakładkowe metody pamięci
• układanie łatwo wpadających w ucho żartów i rymowanek
• różne sposoby szyfrowania informacji

Mnemotechniki polegają na łączeniu informacji, które wcześniej nie były ze sobą powiązane. W jednej z takich metod na początku treningu należy zapamiętać przez intensywne powtarzanie sztywne matryce przydatne do lokalizowania tego, co trzeba zapamiętać. Może to być ciąg słów – haków, na których można po kolei zawieszać informacje. Hakami mogą być kolejne liczby dziesiątkowego układu pozycyjnego, oznaczenia nut tworzących gamę itp. Następnie uczy się, jak za pomocą wizualizacji i skojarzeń można połączyć nowe informacje ze słowami – hakami. Dobrze jest zadbać o to, by te skojarzenia były śmieszne lub dziwaczne, bo wtedy lepiej zapadną w pamięć. Haki to technika rozszerzająca możliwości pamięciowe. Osiąga się to poprzez odpowiednią organizację przyswajanego materiału oraz przez posługiwanie się wyobraźnią przy zapamiętywaniu . Pierwszym krokiem jest stworzenie słów-haków. Każde takie słowo posiada swój numer porządkowy. Pomocne w zapamiętaniu są odpowiednie przeźrocza ilustrujące słowa-haki. Pierwsze dziesięć z nich zostało tak dobranych, iż wyobrażenie danego haka ma podobny kształt do liczby porządkowej, którą reprezentuje (np. jedynka ma kształt podobny do świecy, dwójka przypomina łabędzia, itd.). Jest to tak zwany system konturowy. Druga dziesiątka haków oparta jest na systemie fonetycznym, bowiem pierwsza litera słowa – haka jest taka sama jak pierwsza litera danej liczby porządkowej (np. jedenaście — jacht, dwanaście — duch itd.). Następny krok to trwałe przyswojenie słów – haków  w podanej kolejności. Zapamiętuje się przy tym już nie słowa, ale obrazy – przedmioty, zwierzęta i postaci reprezentujące poszczególne haki. Obrazki na przeźroczach stanowią jedynie punkt wyjścia do utworzenia indywidualnych wyobrażeń haków. Obraz haka, którym należy się posługiwać powinien być barwny, wyrazisty, dynamiczny i zmieniać się w zależności od jego zastosowania. Gdy już zapamięta się haki w ściśle określonej kolejności -  jest to bardzo ważne, gdyż raz przyswojone będą  służyć przez całe życie – można zacząć je wykorzystywać. Do kolejnych haków „dołącza się” potrzebne  informacje, kojarząc wyobrażenia przedmiotów z poszczególnymi hakami. Są zatem przydatne, gdy chce się zapamiętać informacje w ściśle określonej kolejności. Aby wyobrażenia i asocjacje były trwale pamiętane, należy stosować się do następujących reguł: posługiwać się wyobraźnią wzrokową (kształty, kolory) i słuchową, a także, choć nieco rzadziej, węchową i smakową; zmieniać wielkość wyobrażanych sobie elementów (pomniejszenie np. słonia do wielkości człowieka, powiększenie piłki do rozmiarów domu); wyobrażenia powinny być dynamiczne, oryginalne, zabawne. Haki można stosować wielokrotnie. Przez niektórych autorów porównywane są do szafy z wieszakami — pozostają wciąż takie same, ale można na nich zawieszać różne rzeczy. Tak więc zapamiętując kolejną listę słów, doczepia się do haków-wieszaków nowe dane, a stare informacje „znikają” z nich, zacierają się w pamięci i nie przeszkadzają  w zapamiętaniu kolejnych informacji.

Inna wersja zakłada na początku nauczenie się ciągu wyrazistych miejsc - lokalizacji, na których można umieszczać informacje. Potem uczy się, w jaki sposób lokalizować kolejne informacje. Polega to na wizualizacji i tworzeniu skojarzeniowej zbitki: nazwa wizualizowanej lokalizacji i nowa informacja. Potem należy jeszcze nabyć wprawy w odnajdywaniu tak lokalizowanych informacji i przeglądać w wyobraźni po kolei miejsca, na których umieściło się informacje. Dzięki temu można odtworzyć zapamiętane informacje.

Stosuje się też inną wersję tej mnemotechniki – metodę loci, która polega na tym, że obiera się znane terytorium i wytycza trasę spacerową. Może to być droga, którą przemierza się idąc do pracy, szkoły, albo wędrówka z pokoju do pokoju we własnym mieszkaniu. Następnie w trakcie wyobrażonego spaceru uczy się układania w wybranych miejscach informacji, które trzeba zapamiętać. Jeżeli jest to droga do pracy, miejscami takimi mogą być wybrane domy, drzewa i ławki. Gdy lokalizacja ma miejsce w mieszkaniu, można układać je na meblach, w kątach pokoju, itp. Informacje, które mają być zapamiętane będą kojarzone silnie z miejscem, na którym się je układa. Dla ich przypomnienia trzeba oczyma wyobraźni powtórzyć spacer i dosłownie pozbierać te informacja, które zostały wcześniej ułożone.

W związku z tym, że łatwiej jest zapamiętać dwie i więcej informacji powiązanych skojarzeniowo, uczy się w ramach treningów pamięci techniki tworzenia łańcuszków skojarzeniowych. Mogą to być łańcuszki złożone z samych wyrażeń słownych lub zbudowane z połączeń słów z wyobrażonymi obrazami i wówczas mają postać obrazów interaktywnych. Ważne jest, by łańcuszki tworzyły małe opowiadania. Powinno się zadbać o to, by skojarzenia były nietypowe i absurdalne, ponieważ takie łatwiej zapadają w pamięć. Łańcuszek polega na wiązaniu ze sobą kolejnych elementów do zapamiętania, z których każdy funkcjonuje jak ogniwo,  tj. łączy się z poprzednim oraz następującym po nim elementem. Przy stosowaniu tej metody, podobnie jak w mnemotechnice haków, porządkuje się materiał do zapamiętania posługując się wyobraźnią. Jeśli chce się zapamiętać  zestaw dziesięciu słów, np. :  samolot, balkon, cegła, wiadro, las, fortepian, butelka, komin, byk, firana, to trzeba sobie wyobrazić następującą sekwencję wydarzeń: widzimy na niebie lecący samolot, który nagle staje w płomieniach i spada na ziemię, zahaczając przy tym o balkon jakiegoś domu; balkon wali się w dół i po chwili widzimy na ulicy tylko rozsypane cegły, które pewien przechodzień zbiera do wiadra; wtem z wiadra, spomiędzy cegieł wyrastać zaczyna drzewo, potem drugie i oto znajdujemy się już w lesie, w którym słychać dźwięki fortepianu; patrzymy, a pośród drzew jakiś mężczyzna gra na fortepianie i popija z butelki; po chwili zamaszystym ruchem rzuca pustą butelkę za siebie, która tłukąc się wpada do komina; z komina wychodzi potężny ryczący byk z przewieszoną przez łeb powiewającą na wietrze delikatną białą firanką. Po utworzeniu takiej historyjki sięgamy pamięcią do pierwszego naszego słowa i odtwarzamy zapamiętane w łańcuszku wyrazy. Można w ten sposób zapamiętać nawet dość długie sekwencje o ile posługujemy się wyobraźnią i stosujemy się do zasad dobrego zapamiętywania. Niedoskonałością łańcuszka w porównaniu z metodą haków jest to, że nie można tu natychmiast podać numeru porządkowego danej pozycji, zaś niewątpliwą zaletę stanowi możliwość przyswojenia sobie od razu kilku sekwencji bez obawy, że pomieszają się ze sobą. Nie stosuje się  tu jednak zewnętrznych wskazówek, jakimi są haki, lecz wiąże ze sobą nawzajem kolejne elementy do zapamiętania.

Podczas treningów uczy się także innych mnemotechnik, np. przy rozwijaniu pamięci wzrokowej wdraża się do widzenia w myślach, można też uczyć na zasadzie fotografowania w myśli.

ZASADY ZAPAMIĘTYWANIA CZYLI ELEMENTY "ŻYWEGO" OBRAZU

Sposoby skutecznego zapamiętywania opisane przez Greków zgadzają się w całej pełni z dzisiejszą wiedzą na temat wykorzystania lewej i prawej półkuli mózgu. Bez naukowej podbudowy Grecy odkryli, że aby mieć dobrą pamięć, trzeba wykorzystać wszystkie możliwości, jakimi dysponuje nasz umysł.

Pamięć doskonała wymaga, aby wyobraźnia tworzyła "żywe" obrazy i skojarzenia, ich główne elementy i zasady tworzenia to:

Obrazy pozytywne

W większości wypadków pozytywne i przyjemne obrazy lepiej służą ćwiczeniu pamięci, ponieważ umysł chętnie do nich powraca, łatwiej je sobie przypomina.

I odwrotnie, skojarzenia negatywne, nawet jeśli zawierają pozostałe elementy "żywego" obrazu są, jako przykre, blokowane przez pamięć.

Barwa

Tam, gdzie to tylko możliwe należy wykorzystywać pełną gamę barw i odcieni. Obrazy powinny wibrować kolorem, mienić się, lśnić – wtedy zostaną szybciej  zapamiętane.

Ruch

W każdym obrazie pamięciowym ruch i akcja, dają znakomite możliwości do dokonywania skojarzeń ułatwiających kodowanie nowych informacji. Należy więc ożywiać swoje obrazy we wszystkich wymiarach, wykorzystywać również rytm, jako ważny składnik ruchu. Im więcej rytmu, im więcej zmian tego rytmu, im akcja bardziej gwałtowna i dynamiczna, tym bardziej obrazy myślowe staną się niecodzienne, tym łatwiej zostaną zapamiętane.

Absurdalność i humor

Należy tworzyć obrazy zabawne, śmieszne, absurdalne, surrealistyczne, gdyż przez to łatwiej jest je zapamiętać. Zaleca się bawić się z własnym umysłem i wyobraźnią.

Związki:

Bez względu na to, co chce się zapamiętać, zawsze trzeba łączyć, kojarzyć nową informację z czymś znanym, stałym, zakodowanym we własnej "przestrzeni mentalnej". Bardzo przydatny staje się tu system zakładek w rodzaju: jeden - ołówek, dwa - łabędź itp. Powinno się wykorzystywać także symbolikę. Jeśli zamieni się zwykłą, stereotypową lub abstrakcyjną informację na bardziej znaczący dla umysłu obraz, zwiększa się prawdopodobieństwo przypomnienia jej sobie. Chodzi o takie obrazy jak znak stopu, żarówka, dom, samochód itp.

Przesada

Lepiej zapamiętane zostaną obrazy przesadne co do wielkości (duże lub małe), ilości (bardzo mało lub dużo), kształtu (deformacja) i dźwięku (bardzo głośnie, ciche).

Liczby

Numeracja jako szczególna forma "uszczegółowienia" wzmacnia obrazy mentalne i wspomaga działanie zasady porządku i kolejności .

Uszczegółowienie

Im bardziej szczegółowe są „żywe" obrazy, tym łatwiej je sobie przypomnieć. Wielka czarna kłódka może być kwadratowa lub okrągła, stara lub nowa, zardzewiała lub pokryta smarem, z kluczem w środku lub bez itd.

Synestezja / wrażenia zmysłowe

Synestezja to przenoszenie jednych wrażeń zmysłowych na inne. Większość z  „naturalnych" mnemotechników i gigantów pamięci rozwinęło w ogromnym stopniu wrażliwość każdego ze zmysłów, dzięki czemu, zastępując je później wzajemnie, "mieszając" je ze sobą łatwo odtwarzali zapamiętywane informacje.

Kształcenie pamięci wymaga uwrażliwienia wszystkich zmysłów:

• wzroku
• słuchu
• węchu
• smaku

·        dotyku

·        aparatu kinestetycznego ( dzięki któremu masz świadomość położenia i ruchu swojego ciała w przestrzeni ).

Amor czyli erotyka

Wszyscy wyróżniamy się świetną pamięcią w tym względzie. Należy więc to wykorzystywać.

Kolejność

W połączeniu z innymi metodami grupowanie, ustawianie w szereg lub klasyfikacja tworzą bardzo skuteczne "łącza pamięciowe" i zwiększają prawdopodobieństwo "przypadkowego dostępu" do potrzebnej informacji. Np. połączenia dużego z małym, podział wg koloru, kategorii, hierarchii itp.

Codzienność / niecodzienność

Im bardziej niezwykłe, niecodzienne są skojarzenia, tym lepiej. Umysł nie zapamiętuje rzeczy szarych, codziennych, a więc nudnych!

„JA" w obrazach

Należy włączać siebie w swoje skojarzenia, gdyż to budzi emocje, a te zapamiętuje się bardzo szybko. Ośrodki pamięci znajdują się bardzo blisko centrów w mózgu limbicznym rządzących naszymi emocjami. 

Aktywna wyobraźnia

Wyobraźnia nazywana jest elektrownią  pamięci. Einstein utrzymywał, że wyobraźnia jest ważniejsza niż wiedza. Wiedzę mamy ograniczoną, podczas gdy wyobraźnia obejmuje cały świat - i to jej zawdzięczamy postęp i nieprzerwany bieg ewolucji. Im żywsza jest wyobraźnia, im bardziej się ją wykorzystuje w procesie zapamiętywania, tym bardziej usprawnia się pamięć. Wyobraźnia to niezwykły fundament pamięci,  należy więc nieustannie ją ćwiczyć.

Systemy pamięciowe opracowane przez starożytnych Greków, odrzucane przez blisko 2000 lat jako zwykłe sztuczki, w rzeczywistości oparte są na mechanizmach, według których działa nasz umysł. Starożytni doceniali wagę słów, porządku, kolejności i numeracji, o których wiemy, że są domeną lewej półkuli mózgu, wykorzystywali również wyobraźnię, kolor, rytm, zmianę wielkości i ilości i "marzenia na jawie", czym zawiaduje półkula prawa. W mitologii greckiej Mnemozyna to najpiękniejsza z bogiń, co potwierdza fakt, że kochliwy Zeus spędził więcej czasu w jej łożu niż z jakąkolwiek inną kobietą ziemskiego czy boskiego pochodzenia. W ciągu dziewięciu dni i nocy ojciec bogów spłodził z Mnemozyną dziewięć Muz, opiekunek poezji miłosnej i epickiej, muzyki, tańca, komedii i tragedii. hymnów (pieśni), historii i astronomii. A więc u Greków połączenie energii sprawczej (Zeus) z pamięcią (Mnemozyna) zrodziło ludzką kreatywność i wiedzę.

Literatura:

1. Zbigniew W. Brześkiewicz „Superumysł. Jak uczyć się trzy razy szybciej” Agencja wydawnicza „Comes” – Lidia i Andrzej Skarżyńscy
2. Tony Buzan „Rusz głową” Ravi.
3. Edyta Gruszczyk – Kolczyńska, Ewa Zielińska „Wspomaganie dzieci w rozwoju do skupienia uwagi i zapamiętywania” wyd. WSiP  
4. Barbara Bilewicz – Kuźnia „Mnemotechniki w kształceniu nauczycieli i uczniów”
5. Igor J. Matiugin, Tatiana Askoczenska, Irina Bonk „Jak rozwijać pamięć i uwagę Waszego dziecka. Książka dla dzieci i ich rodziców” Wydawnictwo Ekolog.

Wzmacnianie odporności dziecka w wieku przedszkolnym.

Układ odpornościowy przedszkolaka nie jest jeszcze w pełni ukształtowany. Dzieci są bardziej podatne na infekcje, ponieważ ich układ odpornościowy nie jest jeszcze dojrzały  (pełną dojrzałość osiągnie dopiero ok. 12. roku życia). Częsty kontakt z rówieśnikami przedszkolu zwiększa ryzyko infekcji. Istnieją jednak sposoby na wzmocnienie dziecięcej odporności.

Po pierwsze żywienie

·       Odporność kształtuje się we współpracy z układem pokarmowym, którego jelita stanowią największy narząd układu immunologicznego. Kluczową rolę we wzmacnianiu odporności odgrywają witaminy A, C i D. Korzystny wpływ na odporność mają również wielonienasycone kwasy tłuszczowe z grupy omega 3, ponieważ wspierają powstawanie przeciwciał.

Po drugie spacery na świeżym powietrzu

·       Jednym z czynników wspomagających odporność są spacery na świeżym powietrzu, które warto powtarzać każdego dnia, przez co najmniej godzinę. Spacery powinny odbywać się bez względu na pogodę (wyjątkiem są skrajne warunki pogodowe: ulewa, śnieżyca, bardzo niskie temperatury lub silny wiatr). Organizm dziecka musi przyzwyczaić się do tego, że warunki na zewnątrz są inne od tych, panujących
w domu. Spacerować można wszędzie, warto jednak wybierać miejsce z dala od zanieczyszczeń powietrza. Dobrym pomysłem jest weekendowy wypad za miasto,
np. do lasu. Orzeźwiający zapach igliwia (szczególnie olejek eteryczny z drzew sosnowych), odżywczy tlen i przyjemna wilgoć mają dobry wpływ na funkcjonowanie układu oddechowego. Należy jednak pamiętać, że wychodząc na spacery ubierzmy dziecko odpowiednio do warunków pogodowych panujących na zewnątrz. Najlepszym  sposobem jest ubranie „na cebulkę”, czyli w kilka warstw, aby w razie ocieplenia można było bez trudu je zdjąć. Nie przegrzewajmy dziecka.

·       Zmiana klimatu to kolejny bodziec dla odporności dziecka. Wyjazd nad polskie morze to doskonały pomysł dla dzieci cierpiących na alergie wziewne i infekcje górnych dróg oddechowych. Również pobyt w górach to zalecany odpoczynek dla małego alergika lub dziecka, które niedawno chorowało.

Po trzecie utrzymanie odpowiedniej temperatury

·       Odporność dziecka zależy również od temperatury pomieszczeń w których przebywa. Nie można zapominać  o przewietrzeniu wszystkich pomieszczeń raz dziennie
i utrzymaniu odpowiedniej wilgotności powietrza. Zbyt suche powietrze przyczynia się do wysuszenia śluzówki i zwiększa ryzyko przedostania się drobnoustrojów do organizmu. Dziecko nigdy nie powinno przebywać w pomieszczeniach pełnych dymu papierosowego i w towarzystwie osób chorych.

Po czwarte kontakt z rówieśnikami

·       Nie izolujmy dziecka od innych, zdrowych rówieśników. Jeśli dziecko jest przeziębione pomyślmy o walce z lekką infekcją domowymi sposobami. Natomiast gorączka i niepokojące objawy są wskazaniem do konsultacji lekarskiej. Oczywiście zalecane jest unikanie kontaktu naszego dziecka z chorym rówieśnikiem.

·       Każdy kontakt z drobnoustrojami ćwiczy układ odpornościowy dziecka – stymuluje produkcję specyficznych przeciwciał. Z tego powodu bardzo ważne jest, aby nie wychowywać swojego dziecka w zbyt sterylnych warunkach, np. nie polerujmy podłóg w domu specjalnymi płynami, gdy nie jest to konieczne. Pozwólmy dziecku się ubrudzić, gdy przebywa na zewnątrz. Organizm pociechy, a właściwie jego układ immunologiczny, podczas walki z zarazkami wytwarza przeciwciała. To właśnie one stanowią naturalną barierę ochronną dla dziecka przed infekcjami. Zanim jednak to nastąpi, dziecko będzie musiało swoje odchorować.

Po piąte dieta

·       Innym środkiem, który wzmacnia odporność jest zdrowa dieta. Jest to bardzo ważne, gdyż układ pokarmowy jest największym układem immunologicznym. Dzienne menu musi być zróżnicowane. Dieta powinna zawierać mleko, produkty zbożowe, warzywa, owoce, mięso oraz ryby. Warto także uzupełniać posiłki w naturalne prebiotyki. Należy pamiętać, aby dziecko jadło regularnie.

Po szóste odpowiednia ilość snu u dziecka 

·       dzieci, którzy przesypiają zbyt małą ilość godzin, częściej chorują.

Odporność u dziecka w wieku przedszkolnym ciągle się rozwija i dojrzewa. Może więc ono chorować kilka – kilkanaście razy do roku, w zależności od wieku. Jest to normalne i nie powinno być powodem do obaw, o ile przechodzone infekcje są łagodne i zwykle nie wymagają konieczności podania antybiotyku. Pamiętajmy bowiem, że zdecydowana większość infekcji górnych dróg oddechowych powodowana jest przez wirusy, na które antybiotyki nie działają. Odporność u przedszkolaka może jednak budzić niepokój, jeśli maluch ciągle łapie poważne infekcje, ciężko je przechodzi lub każde zachorowanie wiąże się z podawaniem antybiotyku. 

Zanim zaczniemy szukać dobrego preparatu na odporność dla dzieci,  warto zastanowić się nad takimi kwestiami, jak:

Wszystkie wymienione wyżej czynniki są potrzebne, a nawet niezbędne, aby wzmocnić odporność u przedszkolaka. Jest to podstawa budowania silnego układu odpornościowego, który będzie w stanie zwycięsko walczyć z ogromem zarazków, z którymi ma styczność każdego dnia. O wszystkie te aspekty warto dbać cały rok, a nie jedynie jesienią i zimą, kiedy wzrasta liczba zachorowań na przeziębienie i inne infekcje. Dbając o odporność u dziecka cały rok, lepiej przygotujemy je na nadchodzący sezon chorób.

źródło: internet